Osoby fizyczne, które prowadzą jednoosobową działalność gospodarczą mogą wprowadzić do swojego przedsiębiorstwa składniki majątku, które nabyły wcześniej na użytek prywatny.

Mimo że pierwotnie zakupiły je z przeznaczeniem na cele osobiste, późniejsze przekazanie ich do wykorzystywania na cele związane z wykonywaną działalnością gospodarczą umożliwia rozliczenie wydatku poniesionego na ich zakup w kosztach podatkowych.

Przepisy ustawy o pdof nie pozbawiają podatników prawa do zakwalifikowania do środków trwałych składnika rzeczowego majątku pierwotnie nabytego w celach prywatnych, gdy podatnik dopiero po upływie pewnego okresu czasu zdecyduje się wprowadzić go do firmy z przeznaczeniem używania na cele prowadzonej działalności gospodarczej.

Za środek trwały mogą być uznane budowle, budynki oraz lokale (będące odrębną własnością), maszyny, urządzenia, środki transportu, a także inne przedmioty stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania.

Z tym że przewidywany okres ich używania powinien być dłuższy niż rok, a sam składnik majątku powinien być wykorzystywany przez podatnika m.in. na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą.

Ustalenie wartości składnika majątku

Przedsiębiorca, który przekaże do używania na firmowe cele prywatny składnik majątku spełniający kryteria uznania za środek trwały, ma obowiązek prawidłowo ustalić jego wartość początkową. Jeśli został on wcześniej nabyty przez podatnika w drodze kupna, wówczas jego wartość początkową stanowi cena nabycia.

W tym miejscu należy jednak podkreślić, że wartość początkową danego składnika majątku będzie stanowić cena nabycia, gdy przedsiębiorca posiada dokument potwierdzający jego zakup.

W takiej sytuacji bez znaczenia pozostaje fakt, że nabycie nastąpiło być może kilka lat wcześniej i obecnie cena wynikająca z dokumentu zakupu znacząco przewyższa faktyczną wartość rynkową składnika majątku.

Inaczej podatnik postąpi, gdy nie dysponuje dowodem zakupu danego składnika majątku. Wówczas powinien ustalić wartość początkową zakupionego środka trwałego w oparciu o art. 22g ust. 8 ustawy o pdof.

Przepis ten stanowi, że jeżeli nie można ustalić ceny nabycia środków trwałych lub ich części nabytych przez podatników przed dniem założenia ewidencji, wartość początkową tych środków przyjmuje się w wysokości wynikającej z wyceny dokonanej przez podatnika, z uwzględnieniem cen rynkowych środków trwałych tego samego rodzaju z grudnia roku poprzedzającego rok założenia ewidencji lub sporządzenia wykazu oraz stanu i stopnia ich zużycia.

Podatnik ma więc możliwość ustalenia wartości początkowej odpłatnie nabytego środka trwałego na podstawie wyceny dokonanej przez siebie, ale wyłącznie, gdy nie może ustalić jego ceny nabycia, czyli gdy nie posiada dowodu jego zakupu.